Dit is een gastblog van een transvrouw (50 jaar) met autisme. Zij loopt tegen verschillende problemen aan rondom het krijgen van een uitkering.
Meerdere keren aangewezen op een bijstandsuitkering
“In mijn leven was ik meerdere keren aangewezen op een bijstandsuitkering. Dit omdat ik, ondanks een beperking, niet in aanmerking kom voor de Wajong-uitkering. Tussen mijn 18e en het moment dat ik de diagnose autisme kreeg heb ik (met moeite) jarenlang gewerkt (voornamelijk als call-center medewerkster).
Als ik ooit nog eens langdurig ben aangewezen op de bijstand, dan gaat dit ten koste van de erfenis. Dat vind ik bijzonder jammer. Stel dat ik € 100.000 erf, dan zal de Sociale Dienst zeggen dat ik eerst zo’n vijf jaar moet gaan leven van de erfenis. Daarmee zou ik mijn ouders veel verdriet doen. Ze zijn juist spaarzaam geweest om mij iets leuks te kunnen geven, niet om de kas van de gemeente te spekken.
Bijstandsuitkering op basis van een lening
Ik heb de bijstand wel eens als gift ontvangen. Maar de laatste keer was dit op basis van een lening, omdat ik overwaarde heb op mijn woning. Ik had namelijk te veel vermogen. Ik woon er al meer dan 20 jaar en heb dus een deel van de hypotheek afgelost.
In mijn beleving wordt er nauwelijks tot geen rekening gehouden met mensen met een arbeidsbeperking die geen recht hebben op de Wajong-uitkering. Het is niet mijn keuze om werkloos te raken, en ik wil, als ik werkloos raak, weer aan het werk, maar heb veel moeite met het vinden van een passende baan. Het voeren van een sollicitatiegesprek (het geven van sociaal wenselijke antwoorden) kost mij veel moeite. Regelmatig ben ik te eerlijk over negatieve ervaringen.
Ik ben ook wel eens afgewezen voor een functie omdat ik een transvrouw (niet in transitie geweest) ben.
Op dit moment heb ik wel een betaalde baan, namelijk als administratief medewerkster voor 32 uur per week. Daar kwam ik via AutiTalent. Eerder kwam ik via Onbeperkt aan de Slag terecht bij het Kadaster.
Niet hoopvol gestemd
Het is, in mijn ogen, veelzeggend dat Nederland slecht scoort als het gaat om de behandeling van mensen met een handicap. Ook als het gaat om een arbeidshandicap. Kijkend en luisterend naar verkiezingsprogramma’s, op korte termijn verwacht ik weer nieuwe parlementsverkiezingen, ben ik niet hoopvol gestemd voor de toekomst.
Ik ben nu (bijna) 51 jaar dus ik heb geen lang leven meer voor mij. Dit in tegenstelling tot de generaties van achterneefjes en -nichtjes. Sommigen van hen zitten nog op de basisschool en zullen pas over 15 – 20 jaar de arbeidsmarkt betreden. Ik heb er een hard hoofd in, maar hoop toch dat de voorwaarden en omstandigheden voor deze generaties straks een stuk beter zijn.”

