Tag: afhankelijkheid

  • Steven over leven met een uitkering

    Steven over leven met een uitkering

    Steven Marien is 36 jaar en woont in België. Hij is autistisch, heeft de Ziekte van Crohn en een licht verstandelijke beperking (LVB). In deze blog vertelt hij hoe hij het ervaart om een uitkering te ontvangen. Deze wordt toegekend door de FOD in België

    Steven: “Mijn beperkingen zijn autisme, een iq van 67 en crohn. Ik heb nooit betaald werk gehad. En dus ben ik bekend met uitkeringen.

    Buitengewoon onderwijs

    Eigenlijk kende ik uitkeringen niet voor mijn 18e. Vroeger op school zakte ik steeds lager. Van een gewone school tot uiteindelijk buitengewoon onderwijs leren voor een beschutte werkplaats.

    Op mijn 18e stopte ik met school. Maar bleek ik niet snel genoeg voor een beschutte werkplaats. Toen werd mij verteld dat ik een uitkering moest aanvragen. dat was het moment waarop ik kennis maakte met uitkeringen.

    Te verlegen om een uitkering aan te vragen

    Mijn ouders hebben die aangevraagd, want ik was erg verlegen. In België begonnen uitkeringen voor personen met een beperking destijds pas vanaf 21 jaar. Daardoor wist ik 3 jaar lang niet of ik die wel ging krijgen.

    Dat was een stressvolle periode. 

    Toen ik 21 was kreeg ik de uitkering. Dat was een opluchting. De postbode zou die komen brengen. Dan moest ik tekenen voor ontvangst. Maar ik was te verlegen en wilde dat niet doen. Dan had ik liever nog geen uitkering. Gelukkig kende mijn ouders de postbode en wist die hoe ik was. Toen mocht mijn moeder het regelen.

    Niet zelfstandig wonen

    Ik woon op mijn 36 nog steeds bij mijn ouders. Daardoor heb ik geen gigantische kosten zoals huishuur of van een eigen auto. Maar het is leuk dat ik een uitkering heb. Zo hoeft mijn vader niet meer mijn eten of kleren te betalen.

    Wel vind ik het verschrikkelijk om niet zelfstandig een inkomen te kunnen genereren. Wat was ik trots geweest met een groot huis, betaald met geld van gigantisch veel werken. Dan heb je het gemaakt in de maatschappij. Nu zal ik zal voor velen de profiteur zijn.”

    Ook al weet ik zelf dat ik ziek ben, echt goed ga ik me er nooit bij voelen.

    Dankjewel voor het delen van jouw verhaal Steven. Reageren op dit verhaal kan hieronder in de reacties. Delen is ook fijn. Of je eigen ervaring of mening delen met betrekking tot de mens achter de uitkering.

  • Niet uit, maar IN je uitkering

    Niet uit, maar IN je uitkering

    Het lijkt nog steeds not-done om in een uitkering te zitten. Je lijkt daar zo snel mogelijk uit te moeten komen. Want ja het kost geld en dan ben je duur. En je moet niet afhankelijk zijn, maar zelfstandig. En je moet niet thuis zitten, maar werken. Dat is toch de norm in onze maatschappij.

    Werken en zelf rond kunnen komen, is natuurlijk heel mooi en fijn als dat lukt. Het gaat lang niet alleen om geld, maar om zingeving, voldoening, eigen regie, eigenwaarde en meer. De realiteit is echter dat dit scenario gewoon niet voor iedereen haalbaar is. Dan heeft vaak niet te maken met een simpel en snel oplosbaar probleem, maar met een complexe samenhang. Van psychische klachten, lichamelijke klachten, stoornis, ziekte, sociale problematiek en meer.

    We kunnen niet allemaal aan de norm voldoen

    Ook als iemand zijn uiterste best doet om problemen te verminderen of op te lossen, wil dat nog niet zeggen dat dat lukt. Niet alles gaat over. Niet alles is maakbaar. Dan is het noodzakelijk om een uitkering te krijgen of een aanvulling op je inkomen.

    Maar stel je voor dat dat nodig is en er blijft een leven lang druk op staan om toch van die financiële steun af te komen? Dat kan voelen alsof er nooit een basis is. Alsof je financiële basis, een veiligheid, zomaar weg kan vallen. Dat geeft onzekerheid, spanning, stress en angst.

    Voor je zelfbeeld is het ook geen pretje als het ongewenst is om een uitkering nodig te hebben. Ik zelf doe mijn best om de Wajong te accepteren, maar ik blijf me ervoor schamen. Om over het eeuwige schuldgevoel nog maar te zwijgen. Dat zit diep en krijg ik er met mijn verstand niet uit. Wat zeg ik tijdens een date bijvoorbeeld? De vooroordelen over mensen in een uitkering helpen niet.

    Waarom die eeuwige druk op eruit moeten komen..

    Daarom zou ik het mooi vinden als de focus niet altijd meer ligt op bezuinigen en ‘uit je uitkering’ moeten komen. Juist ‘in je uitkering’ zijn heel veel mensen beter af. Het is een totaal ander vertrekpunt dan Moeten werken en zelfstandig Moeten zijn.

    Als je kwetsbaar, ziek, beperkt bent of wat dan ook, heb je een hele stevige basis nodig in je dagelijks leven. Er is ruimte nodig voor therapie, begeleiding, uitrusten, zelfzorg en ontspanning.

    Werken kan niet voor iedereen op nummer 1 staan.

    Ik ben zelf echt een bezige bij en wereldverbeteraar. Ten minste dat zou ik willen zijn. Maar ik kan pas bijdragen als het dagelijks leven en mijn zelfzorg op orde zijn. Werken komt achteraan in het rijtje. Dat moet ook zonder druk zijn en vanuit intrinsieke motivatie komen.

    Ik functioneer juist mét een uitkering

    Mijn Wajong is de basis waarmee ik functioneer. Waardoor ik zelfstandig kan wonen. Tegelijkertijd vrees ik mijn leven lang voor ‘een straf’ van het UWV, waar ik ondertussen wel afhankelijk van ben. Ik ben altijd bang om iets verkeerds te doen tijdens het leven van mijn eigen authentiek leven. Want dat leven is niet de norm en dat is blijkbaar nog steeds niet goed genoeg anno 2026.

    Het moet toch anders kunnen? Met meer menselijke maat. Ook IN je uitkering doe je er toe. Als dat jouw situatie is, dan mag je daar ook Leven.