Categorie: Gastschrijver

  • Wel een arbeidsbeperking, maar geen Wajong

    Wel een arbeidsbeperking, maar geen Wajong

    Dit is een gastblog van een transvrouw (50 jaar) met autisme. Zij loopt tegen verschillende problemen aan rondom het krijgen van een uitkering.

    Meerdere keren aangewezen op een bijstandsuitkering

    “In mijn leven was ik meerdere keren aangewezen op een bijstandsuitkering. Dit omdat ik, ondanks een beperking, niet in aanmerking kom voor de Wajong-uitkering. Tussen mijn 18e en het moment dat ik de diagnose autisme kreeg heb ik (met moeite) jarenlang gewerkt (voornamelijk als call-center medewerkster).

    Als ik ooit nog eens langdurig ben aangewezen op de bijstand, dan gaat dit ten koste van de erfenis. Dat vind ik bijzonder jammer. Stel dat ik € 100.000 erf, dan zal de Sociale Dienst zeggen dat ik eerst zo’n vijf jaar moet gaan leven van de erfenis. Daarmee zou ik mijn ouders veel verdriet doen. Ze zijn juist spaarzaam geweest om mij iets leuks te kunnen geven, niet om de kas van de gemeente te spekken.

    Bijstandsuitkering op basis van een lening

    Ik heb de bijstand wel eens als gift ontvangen. Maar de laatste keer was dit op basis van een lening, omdat ik overwaarde heb op mijn woning. Ik had namelijk te veel vermogen. Ik woon er al meer dan 20 jaar en heb dus een deel van de hypotheek afgelost.

    In mijn beleving wordt er nauwelijks tot geen rekening gehouden met mensen met een arbeidsbeperking die geen recht hebben op de Wajong-uitkering. Het is niet mijn keuze om werkloos te raken, en ik wil, als ik werkloos raak, weer aan het werk, maar heb veel moeite met het vinden van een passende baan. Het voeren van een sollicitatiegesprek (het geven van sociaal wenselijke antwoorden) kost mij veel moeite. Regelmatig ben ik te eerlijk over negatieve ervaringen.

    Ik ben ook wel eens afgewezen voor een functie omdat ik een transvrouw (niet in transitie geweest) ben.

    Op dit moment heb ik wel een betaalde baan, namelijk als administratief medewerkster voor 32 uur per week. Daar kwam ik via AutiTalent. Eerder kwam ik via Onbeperkt aan de Slag terecht bij het Kadaster.

    Niet hoopvol gestemd

    Het is, in mijn ogen, veelzeggend dat Nederland slecht scoort als het gaat om de behandeling van mensen met een handicap. Ook als het gaat om een arbeidshandicap. Kijkend en luisterend naar verkiezingsprogramma’s, op korte termijn verwacht ik weer nieuwe parlementsverkiezingen, ben ik niet hoopvol gestemd voor de toekomst.

    Ik ben nu (bijna) 51 jaar dus ik heb geen lang leven meer voor mij. Dit in tegenstelling tot de generaties van achterneefjes en -nichtjes. Sommigen van hen zitten nog op de basisschool en zullen pas over 15 – 20 jaar de arbeidsmarkt betreden. Ik heb er een hard hoofd in, maar hoop toch dat de voorwaarden en omstandigheden voor deze generaties straks een stuk beter zijn.”

  • Steven over leven met een uitkering

    Steven over leven met een uitkering

    Steven Marien is 36 jaar en woont in België. Hij is autistisch, heeft de Ziekte van Crohn en een licht verstandelijke beperking (LVB). In deze blog vertelt hij hoe hij het ervaart om een uitkering te ontvangen. Deze wordt toegekend door de FOD in België

    Steven: “Mijn beperkingen zijn autisme, een iq van 67 en crohn. Ik heb nooit betaald werk gehad. En dus ben ik bekend met uitkeringen.

    Buitengewoon onderwijs

    Eigenlijk kende ik uitkeringen niet voor mijn 18e. Vroeger op school zakte ik steeds lager. Van een gewone school tot uiteindelijk buitengewoon onderwijs leren voor een beschutte werkplaats.

    Op mijn 18e stopte ik met school. Maar bleek ik niet snel genoeg voor een beschutte werkplaats. Toen werd mij verteld dat ik een uitkering moest aanvragen. dat was het moment waarop ik kennis maakte met uitkeringen.

    Te verlegen om een uitkering aan te vragen

    Mijn ouders hebben die aangevraagd, want ik was erg verlegen. In België begonnen uitkeringen voor personen met een beperking destijds pas vanaf 21 jaar. Daardoor wist ik 3 jaar lang niet of ik die wel ging krijgen.

    Dat was een stressvolle periode. 

    Toen ik 21 was kreeg ik de uitkering. Dat was een opluchting. De postbode zou die komen brengen. Dan moest ik tekenen voor ontvangst. Maar ik was te verlegen en wilde dat niet doen. Dan had ik liever nog geen uitkering. Gelukkig kende mijn ouders de postbode en wist die hoe ik was. Toen mocht mijn moeder het regelen.

    Niet zelfstandig wonen

    Ik woon op mijn 36 nog steeds bij mijn ouders. Daardoor heb ik geen gigantische kosten zoals huishuur of van een eigen auto. Maar het is leuk dat ik een uitkering heb. Zo hoeft mijn vader niet meer mijn eten of kleren te betalen.

    Wel vind ik het verschrikkelijk om niet zelfstandig een inkomen te kunnen genereren. Wat was ik trots geweest met een groot huis, betaald met geld van gigantisch veel werken. Dan heb je het gemaakt in de maatschappij. Nu zal ik zal voor velen de profiteur zijn.”

    Ook al weet ik zelf dat ik ziek ben, echt goed ga ik me er nooit bij voelen.

    Dankjewel voor het delen van jouw verhaal Steven. Reageren op dit verhaal kan hieronder in de reacties. Delen is ook fijn. Of je eigen ervaring of mening delen met betrekking tot de mens achter de uitkering.