Het lijkt nog steeds not-done om in een uitkering te zitten. Je lijkt daar zo snel mogelijk uit te moeten komen. Want ja het kost geld en dan ben je duur. En je moet niet afhankelijk zijn, maar zelfstandig. En je moet niet thuis zitten, maar werken. Dat is toch de norm in onze maatschappij.
Werken en zelf rond kunnen komen, is natuurlijk heel mooi en fijn als dat lukt. Het gaat lang niet alleen om geld, maar om zingeving, voldoening, eigen regie, eigenwaarde en meer. De realiteit is echter dat dit scenario gewoon niet voor iedereen haalbaar is. Dan heeft vaak niet te maken met een simpel en snel oplosbaar probleem, maar met een complexe samenhang. Van psychische klachten, lichamelijke klachten, stoornis, ziekte, sociale problematiek en meer.
We kunnen niet allemaal aan de norm voldoen
Ook als iemand zijn uiterste best doet om problemen te verminderen of op te lossen, wil dat nog niet zeggen dat dat lukt. Niet alles gaat over. Niet alles is maakbaar. Dan is het noodzakelijk om een uitkering te krijgen of een aanvulling op je inkomen.
Maar stel je voor dat dat nodig is en er blijft een leven lang druk op staan om toch van die financiële steun af te komen? Dat kan voelen alsof er nooit een basis is. Alsof je financiële basis, een veiligheid, zomaar weg kan vallen. Dat geeft onzekerheid, spanning, stress en angst.
Voor je zelfbeeld is het ook geen pretje als het ongewenst is om een uitkering nodig te hebben. Ik zelf doe mijn best om de Wajong te accepteren, maar ik blijf me ervoor schamen. Om over het eeuwige schuldgevoel nog maar te zwijgen. Dat zit diep en krijg ik er met mijn verstand niet uit. Wat zeg ik tijdens een date bijvoorbeeld? De vooroordelen over mensen in een uitkering helpen niet.
Waarom die eeuwige druk op eruit moeten komen..
Daarom zou ik het mooi vinden als de focus niet altijd meer ligt op bezuinigen en ‘uit je uitkering’ moeten komen. Juist ‘in je uitkering’ zijn heel veel mensen beter af. Het is een totaal ander vertrekpunt dan Moeten werken en zelfstandig Moeten zijn.
Als je kwetsbaar, ziek, beperkt bent of wat dan ook, heb je een hele stevige basis nodig in je dagelijks leven. Er is ruimte nodig voor therapie, begeleiding, uitrusten, zelfzorg en ontspanning.
Werken kan niet voor iedereen op nummer 1 staan.
Ik ben zelf echt een bezige bij en wereldverbeteraar. Ten minste dat zou ik willen zijn. Maar ik kan pas bijdragen als het dagelijks leven en mijn zelfzorg op orde zijn. Werken komt achteraan in het rijtje. Dat moet ook zonder druk zijn en vanuit intrinsieke motivatie komen.
Ik functioneer juist mét een uitkering
Mijn Wajong is de basis waarmee ik functioneer. Waardoor ik zelfstandig kan wonen. Tegelijkertijd vrees ik mijn leven lang voor ‘een straf’ van het UWV, waar ik ondertussen wel afhankelijk van ben. Ik ben altijd bang om iets verkeerds te doen tijdens het leven van mijn eigen authentiek leven. Want dat leven is niet de norm en dat is blijkbaar nog steeds niet goed genoeg anno 2026.
Het moet toch anders kunnen? Met meer menselijke maat. Ook IN je uitkering doe je er toe. Als dat jouw situatie is, dan mag je daar ook Leven.
Geef een reactie